Siteme Hoş Geldiniz,

Ben Şahap DEMİR; 1962 Ardahan doğumluyum. Atalarımız Ahıska'nın göyye köyünden gelmişler. Çocukluğumun Bir bölümü İstanbul Fatih'te geçti.İlkokulu Baştoklu (Yukarı Dikan) köyünde ortaokul ve lise öğrenimimi Hanak Lisesi'nde, Üniversite öğrenimimi Ankara'da Gazi Üniversitesi'nde(1983-1987) tamamladım. Denizli ve İzmir'de Öğretmenlik yaptım. 1991 yılında Yöneticiliğe başladım. İzmir İl Milli Eğitim Müdürlüğünde, Balıkesir ve İzmir'in İlçelerinde Eğitim Yöneticiliği yaptım. Halen İzmir Çeşme'de Milli Eğitim Şube müdürü olarak görev yapmaktayım.

Okul yıllarımdaki öğrenme açlığı nedeniyle bir ara yakalandığım "okuma oburluğundan" olsa gerek: 1988 Yılnda yapılan Öğretmenlik sınavını alanımda Türkiye İkincisi,2000 yılında yapılan Şube Müdürlüğü sınavını da Türkiye Üçüncüsü olarak kazandım. Meslek Yaşamımda 14 kez takdir ve teşekkürle ödüllendirildim. Sivil Toplum örgütlerinden de birçok ödül aldım.

Evliyim ve bir çocuğum var. İngilizce ve Fransızca biliyorum. Balıkadam brövem, amatör kaptanlık ve fotoğrafcılık sertifikam var.Hizmetiçi eğitimlere katılarak 8 alanda sertifika aldım. 1995 yılında görevli olarak İngiltere'de bulundum. Eğitimle olan iki yönlü etkileşimimi sürdürüyorum. Sualtı ve Fotoğrafçılık özel ilgi alanlarımın başında geliyor. İzmir'de oturuyorum. Doğduğum Ardahan gibi yaşadığım Ege'yi ve İzmir'i de çok seviyorum.

ÇALIŞMAK VE POZİTİF DÜŞÜNMEK BAŞARININ İKİ ÖNEMLİ ANAHTARIDIR DİYORUM...

Sayfamda fotoğraf ağırlıklı anlatım yöntemini bulacaksınız. İnsanların her yazıyı okuyacak zamanları olmayabilir. Fotoğraflar birçok şeyi anlatır zaten...

Büyük bir keyiftir İzmir'de yaşamak: Konak meydanında yürümek, Kordon da güneşin batışını izlemek, Çeşme de yüzmek, Spil dağına tırmanmak... Mutlu olmak için çok şey var bu şehirde...

Mesaj Yaz

Köyümüzün ilkokulunda başladığımız öğrenimimiz mevcut şartlarda yeterli sayılabilecek durumdaydı. Ancak, Ortaokul ve Lise öğrenimimiz için her gün Hanak merkezdeki okula gitmek için 12 km yol yürümek zorundaydık. Kışın tipide boğulma tehlikeleri atlatık. Aç kurtların insanları yediğini duyuyorduk. Büyük zorluklara gittiğimiz okulumuzda, önemli derslerimiz boş geçiyordu... Öğretmenimiz yoktu... Batıdan gelen öğretmenlerimiz Devrimci kardeşlerimizin "Devlet Nedir" Sorusunu bilemedikleri için memleketlerine döndüler... Bazı öğretmenlerimiz de ders kitaplarını gereksiz görüp bize başka kitaplar tavsiye ettiler... Kemerimize taktığımız bir defterle Mezun olduk liseden...

Liseyi bitirdikten 4 yıl sonra; içimdeki okuma aşkıyla ve Ankara'da oturan ablamın katkısıyla dershaneye gittim. İyi bir dershaneye başladım. Anlatılan konulardan hiçbirşey anlamadığım için diğer dersaneleri dolaşıp, zayıf grupların olduğu başka bir dershande kendime uygun sınıf buldum. Burada da konulara sıfırdan başlanmadığını anlayınca, eski kitapçıları dolaşıp tüm lise kitaplarını alıp yeniden okudum. Yoğun bir çalışma sonucunda önce 2 yıllık bir okul kazandım. Ankara'da 4 yıllık bir okul okuma arzumla tekrar dergilerle çalışıp, Gazi Üniversitesini kazandım.

Yıllar sonra karşılaştığım Lisedeki sınıf arkadaşlarım Üniversite kazandığıma inanmakta zorlandılar. Çünkü, Lisede sıradan bir öğrenci olmamın yanında bizim dönemimizin Lise Birincisi dahi iyi puan alacak durumda değildi...

Bizim kuşak zorluklarla mücadele ederek; hayata karşı daha dirençli oldu belki de... Çünkü,Köyümüzden ve bölgemizden Okul veya iş hayatında önemli başarı sağlayanlar oldu...

Bizim kadar olmasa da, bu zorlukları bugün de yaşayanlar var. Doğuda bugün de, eğitim önemli bir sorundur. Sınavlarda hala doğu illeri son sıralarada yer alıyor.

Bu zorlukları aşıp iyi şartlara kavuşanlar, zorluk çekenlere el atmak zorundadır.

Büyük zorluklar yaşadığımız ancak; doğal güzelliklerine de doyamadığımız ARDAHAN dan görüntüler...

Çocukluk hayallerimizin KRAL makinaları karsavuranlar, açmak için geldiği yolu bulmakta zorlanırdı...

KÜÇÜK ANI

Lise yıllarında (1976-77 olabilir) korkunç tipinin estiği bir Cumartesi sabahı uykudan uyandığımda;sobanın başında komşu köyden (Güneşgören) sınıf arkadaşım Oğuz'u buzlar içinde karşımda görünce şok geçirmiştim. Bizim evde, sabahın köründe ne işi var diye. Biraz ısınınca hikayesini anlattı. Cuma günü İlçedeki okuldan köyüne dönerken tipinin etkisiyle yolunu kaybetmiş, sabaha kadar yürümüş ve bizim evin yakınında bitkin ve donmak üzeryken annem farkedip kurtarmıştı...

Sevgili Oğuz, birilerine inanılmaz gelecek bu olay bizim gerçeklerimiz. İznin olmadan bu anıyı buraya sıkıştırdım. Senin dayanıklılığını da büyük hayranlıkla hatırlatır bu olay bana... Nerede yaşadığını ve neler yaptığını bilmiyorum. Umarım bir gün görüşürüz.